wojtek sienkiewicz. po prostu.

2010-12-13T05:03:00.000-08:00

POSZED STĄD!

najlepiej prosto tu: obrazowyterroryzm.blogspot.com

2010-04-09T13:00:00.001-07:00

ten blog w sumie niczym nie różni się od obrazowego terroryzmu. Nie ma sensu w takim razie chyba rozmieniać się na drobne. Jestem skazany na pierwotną formę. Tu po prostu są większe foty. Ale w myśl moich idei to nie jest istotne. Nie wiem co z tym zrobić. Zaczynam bardzo poważnie myśleć o powrocie na tamten blog. Odpocząłem od niego, ale widać tęskno mi za wynurzeniową formułą spisywania pamięci. Tu jest nijak. Na początku myślałem o tym, żeby ten blog to były tylko foty. Ja jednak nie potrafię ograniczyć się tylko do obrazu. Masa rzeczy siedzi w mojej głowie. Ten blog niech sobie wisi. Niech czeka na swój czas, ale niech nie naśladuje poprzedniego. Robię to dla siebie. Skoro tak, to jeśli zadaję sobie trud pracy wyłącznie dla siebie, to może lepiej tę pracę wykonać tak, by było się z niej zadowolonym?

2010-04-08T03:53:00.000-07:00

Przyczynek nowego cyklu: Anarchitektura.

z tej samej gliny.

2010-04-07T12:46:00.000-07:00

Tyły zamykanego na remont dworca, 6.4.2010.

Chciałem w zawoalowany sposób opowiedzieć o tym, co mnie dzisiaj rano spotkało. Najlepiej w trzeciej osobie. Ale nie. Zrobiłem coś, z czym moje sumienie nie może się zgodzić na tyle, by stanąć z boku i opowiedzieć o tym z dystansem. Czekałem na stacji kolejowej na pociąg, już zapowiedziany, kwestia kilkudziesięciu sekund, by wjechał. Taki moment, że nie myślałem już o niczym innym, jak tylko o tym, że już siedzę w nim i czytam dalej Popiół i diament. Jeszcze wzrok utkwiony ponad wiatą na wystające ponad linię czarnej papy gałęzie kasztanowca zwieńczone eksplodującymi pąkami na tle szmaragdowego nieba. W moim kierunku ruszył kaleki kloszard, który rezyduje w budynku stacji, otoczony chmurą fetoru, brudu, fekaliów, alkoholu. W myślach kotłuje się, by nie chciał ode mnie pieniędzy, albo w ogóle żeby nic ode mnie nie chciał. Nawet żeby szedł daleko ode mnie. Nie szedł do mnie tylko do stojącego za mną kubła. Chwiejny krok, każdy ruch nogą wywoływał jęk, ciężkie westchnienie. I smród.

- Kurwa! Jebana kurwa! - wywrócił się. Dwa metry ode mnie. Bliżej mnie niż każego z pozostałych marzących o wolnym miejscu w pociągu. W głowie mojej walka między tym, co bym chciał, a tym, co mogłem. Mogłem nic. Myślałem, że może pochylić się nad Człowiekiem, pomóc. Odór alkoholu i całej masy zapachów, anturaż, wszystko w nim odpychało mnie od Niego. Nie mogłem. Nikt nie mógł, a ja razem z nimi. Tam, dalej patrzyłem w kierunku, z którego miał nadjechać pociąg, kątem oka widziałem, jak Człowiek walczył z upojeniem, kalectwem i grawitacją próbując wrócić do pionu. Nie lubię siebie za to, jeśli nawet nie nienawidzę. Zachowałem się jak setka osób na peronie: zrobiłem nic. Nie wiem, co by było, gdyby stracił przytomność, rozbił sobie głowę lub cokolwiek. Nie wiem. Jest mi z tym źle. Najgorsze jest to, że cały pogląd na życie, cała ocena mnie samego wobec siebie legła w gruzach. Cała empatia, humanizm i światopogląd legło w gruzach. Bo nie robiąc nic zrobiłem masę szkody. Te kilka sekund jego podnoszenia trwało dość dużo, bym skurczył się do wielkości niczego. Stałem się nikim. Bardzo szybko i bardzo smutno. Tym bardziej jeśli ktoś uważał, że ma tu do czynienia z postacią w jakikolwiek sposób wyjątkową, mylił się.

Kiedyś usłyszałem coś takiego: nienawidzimy ludzi za to, czego boimy się w sobie. Kolejna piękna, lecz bezużyteczna sentencja, bo nie wiem, czy innym razem w podobnej sytuacji moja reakcja nie będzie taka sama.

2010-04-06T02:24:00.000-07:00

Poranek na dworcu PKP.

2010-04-05T03:36:00.000-07:00

Od czasów szkolnych nie robiłem nieostrych zdjęć. Od czasów szkolnych nie robiłem zdjęć nie patrząc przez wizjer.

2010-04-02T12:47:00.000-07:00

Święta w wydaniu Biedronkowym. Co raz lepiej zaczynam rozumieć sens fot, które kiedyś w zestaw złożył Maciej Drobina - Niewierzący praktykujący. Podsłyszana romowa telefoniczna (w kolejce do kasy): Jak w korzeniu? W słoiczkach się kupuje. Co? Jak z ziemi..??? To w ziemi rośnie? Słuchaj, tu na pewno tego nie ma. Są awokado, pomarańcze i ananasy. Truskawki są nawet... Nie nie. To sobie weźmiesz zamrozisz i możesz skrobać.

groźby

2010-04-01T02:22:00.000-07:00

Od kilku lat grożono, że Dworzec Klejowy Wrocław Główny będzie remontowany. Jak widać na zarejestrowanym wczoraj obrazku - groźby stały się ciałem.

Dzisiaj rano w różnych sprawach wędrowałem po moim małym miasteczku, którego główne drogi huczą od szturmujących aut, a rynek cichy i uśpiony. Pod znakiem drogowym znicz. I pociemniały asfalt. Nie wiem dlaczego. Wiem, że nie stawia się zniczy z byle powodów pod znakami.

Dzisiaj skończyłem czytać Heban Kapuścińskiego. Wymęczył mnie, ale pozytywnie.

2010-03-29T12:27:00.000-07:00

Krysiek w tym roku był już w Papui - Nowej Gwinei. Powiedział, że tam papierosy muszą być pokryte drukiem, bo kiedyś nie było bibułek tylko gazetowy papier. Teraz fabryczne cygarety muszą być celowo zadrukowywane, inaczej się nie przyjmą. Tak w skrócie. W ogóle opowiadał wiele więcej ciekawych rzeczy, ale to jego wycieczka i jego przeżycia. Fakt, papieros strasznie mocny, ale jego dym nie pozostawia smrodu na ubraniu i nie powoduje kaszlu.

Dzisiaj przeczytałem w Hebanie Kapuścińskiego świetną rzecz. Otóż w Sudanie (Afryce w ogóle) rozumowanie na temat wypadków jest znacznie łatwiejsze, niż u nas. Nawet nie wypadków. Jeśli komuś przytrafia się coś złego, to musi być to sprawka czarownika (złego z natury lub zawodowego), który rzucił na delikwenta zaklęcie. Rodzina nie zadaje sobie pytań, dlaczgo to właśnie jego to trafiło, tylko stara się rozwikłać, który rodzaj czarownika dokonał owego aktu zaklęcia. Jeśli to zawodowiec, to można się zemścić. Jeśli to natywny sługa złych mocy, to widmo tragedii pada na każdego z ziomków delikwenta. W myśl tej ideologii nie musiałbym już więcej myśleć, dlaczego dwoje lekarzy pierwszego kontaktu przez cztery miesiące leczyło z zapalenia oskrzeli kobietę chorą na białaczkę. Nie musiałbym się domyślać, dlaczego w pierwszym badaniu nie zlecili morfologii krwi za 7 zł i dlaczego od razu nie wykryli, że poziom hemoglobiny w jej krwi jest czterokrotnie niższy, niż minimalna jej wartość u zdrowej kobiety. Podobnie nie musiałbym się interesować, dlaczego nie powiązali faktu spadku masy ciała i ultraszybkiego męczenia się najdrobniejszą czynnością. W ogóle nie obchodziło by mnie, dlaczego wtedy, gdy trafiła już do odpowiedniego szpitala prowadzący lekarze zignorowali dziwny twór wielkości ziarna grochu - plamkę, która pojawiła się na skórze, który po rozpoczęciu chemioterapii w ciągu trzech dni zajął wszystkie kończyny i prowadząc do cierpienia, jakiego w życiu nie widziałem (a dużo cierpienia widziałem). A już nie będę dociekać, w zupełności, że prowadzący lekarz został zmieszany z blotem przez swojego zwierzchnika za owe niedopatrzenie przy pacjentach, z których wszyscy byli śmiertelnie chorzy i przerażeni swoim stanem. A na pewno nie miałbym nic do zarzucenia osobie, która pozwoliła na to, by osoby bez odporności, wypalone chemią, słabe i marzące po prostu o tym, by przez chwilę nie myśleć, leżały przy otwartych oknach, z których zawiewał pachnący już jesienią chłodny wiatr. W ogóle nie zadałbym pytania, dlaczego w takim razie ta kobieta zmarła na niewydolność oddechową spowodowaną zapaleniem płuc. Przecież to po prostu ktoś mógł tak zaczarować.

Ale jednak sobie te pytania zadaję.

2010-03-28T12:17:00.000-07:00

Dzisiejsza pogoda wobec wczorajszych planów przywitała mnie silnym chłodnym wiatrem. Ponieważ nie jestem masochistą, więc porzuciłem pomysł na rowerowy wypad i wybrałem pieszy. Pieszy nie był łatwiejszy, gdyż często padał deszcz. Spacer po moim (do niedawna) miasteczku to już niezbyt częsta przyjemność. Cały czas widzę samotne auta i tak jakby chciały się objawiać na fotografiach (choć w sieci to nie fotografie, tylko obrazki po prostu). Kilka specyficznych rzeczy (w moim rozumieniu). Na pierwszym podglądzie dawna przychodnia, nieczynna od prawie 10 lat. Stała nieużywana, a dopiero teraz, na skraju dewastacji - pojawiła się oferta jej sprzedaży. Dziwne, bo obok właśnie zaczął się budować supermarket.

Druga rzecz to po prostu ceny. Od kiedy sięgam pamięcią, ich wartości w tym (już teraz mniejszym o 80%) sklepie meblowym są wybijane tymi samymi pieczątkami. Pamiętam, gdy w 1987 roku idąc tędy na spacer z Mamą dojrzeliśmy komplet wersalka i dwa fotele w modnym wtedy (i fajnie, że w ogóle dostępnym) pikowaniu i metalicznym pluszu. Kosztował 115 000 ówczesnych złotych. Do dzisiaj te meble stoją w domu mojego Taty.

A reszta to taka jak widać, bez komentarza.

wiosna

2010-03-27T13:16:00.000-07:00

Baster za tydzień będzie ojcem. Małżeństwo z rozsądku z Czarną Labradorką. Pola pełne wielkich kałuż to jest to, za co moje psy oddadzą duszę. Nic tak ich nie cieszy jak najszybszy bieg z nagłym zwrotem w środku tafli wody. Baster mimo siły i wielkości szybko się męczy. Sunia jest zbyt dużym wyzwaniem dla aparatu.

Jutro rower, spacer rodzinny po dziczy i kilka słodkich chwil robienia niczego.

po-ślad po trzech dniach

2010-03-26T03:50:00.001-07:00

Od wtorku do czwartku byłem na wypadzie. W środę podgryzał mnie stres, ale jakoś poszło. Uspokoiła mnie wystawa Rafała Milacha w Yours'ie. Myślę, że niektóre głosy o jego "wypaczenio-wypaleniu" są mocno przesadzone. Po prostu to kolejny dowód na to, żeby fotografie oglądać w każdej formie, byle nie na monitorze komputera. A przynajmniej, aby taki pokaz nie był podstawą do ferowania wyroków. Dwie foty mnie zdenerwowały, ze względu na nieco przegiętą ingerencję, stały się dla mnie po prostu słabe. Może to moje zboczenie, ale jakoś mało kto o tym mówi na głos.

Znowu masa rzeczy. W sensie przeżyć i doświadczeń. Dziękuję wszystkim, którzy byli na wernisażu i nie pozwolili mi przez swoją obecność zejść na atak serca.

Ponieważ od roku nie byłem w Stolicy, to łatwiej było zauważyć zmiany w mieście. W centrum. I ludzie, którzy dalej się zmieniają. Ich ilość. Fluktuacja. Centrum mnie otacza i przytłacza. A jednak fascynuje. Ci "korporacyjni" ubrani w ciuchy wrzeszczące swoją marką, koniecznie okulary te znane też, koniecznie trampeczki i cokolwiek z jabłkiem w logo. Przy kasie na centralnym już nie jest tak wesoło, drogie okulary, drogie buty, pięknie pachnąca perfuma, bilet na osobowy na drugi koniec kraju z dwiema przesiadkami. Oczywiście nie generalizuję, ale taką jedną sytuację dojrzałem i jakoś wydała mi się ona reprezentatywna. Zapewne mylę się.

2010-03-24T07:22:00.000-07:00

Dzisiaj stres.

2010-03-21T13:34:00.000-07:00

Dzisiaj z okazji niedzieli robiłem zdjęcia przyszłej modelce. Głowa zatruta non stop brzmiącym gdzieś pomiędzy półkólami mózgu M83 - Kim & Jessie (link). Rekord świata. Piękny utwór, nie mniej piękna płyta. Naprawdę dobrze robi taka muzyka na wiosnę. I na pracę.

Modelka: Edyta Musioł. Asysta: Dorota Janus.

2010-03-19T07:18:00.000-07:00

Dzisiaj skończyłem czytać Króla szczurów. Marlow przeżył, wyjechał z Changi, co nie znaczy, że to dobre zakończenie. Nic nie skończyło się dobrze. Król upadł.

Obrazek z minionej soboty. Nie było okazji wrzucić go wcześniej.

Filip na citylight'cie.

2010-03-18T03:55:00.000-07:00

Taki widok mnie cieszy.

W książce za to jest ciężej i ciężej. Okazało się, że na imprezie u Króla podano psa, którego skazano na zabicie za zabicie kury. Marlowe ma gangrenę i Król stara się zdobyć leki, inaczej grozi mu amputacja. Najlepsze jest to, że nie wierzę w dobre zakończenie. Jest gorzej i gorzej. Ale sadystycznie czytam dalej.

2010-03-16T13:42:00.000-07:00

Takie o powrotach/potworach.

Od góry: Ostrava, Piękne Miejsce 1, Piękny Zakręt 1, Krapkowice.

Każdy powrót ze szkoły daje dużo czasu na myślenie. Nawet zagadując na śmierć pozostałych pasażerów nie jestem w stanie odkleić alternatywnych myśli od aktualnie dyskutowanego tematu. To czasem zakrawa na obłęd, gdy jednocześnie dokonuje takich życiowych operacji.

Cały czas czytam Króla szczurów Jamesa Clavell'a. Już od niemal tygodnia. Od wczoraj mam świetny podkład muzyczny - Ground Zero. Tworzę sobie sam widowisko, jakiego nie widział i nie zobaczy nikt inny. Jestem sam sobie każdym aktorem, reżyserem, scenografem, dźwiękowcem. Od dawna, nie licząc Dżumy Camus'a książka tak mnie pochłonęła. Najgorsze jest to, że czuję, że za chwilę coś się stanie złego i dość to przeżywam. Teraz Hawkins dostał rozkaz zabicia swojego psa, bo pies (Pirat) zabił kurę Fostersa. W międzyczasie ekipa Marlow'a wraz z Królem urządzają urodzinową imprezę. Chyba od końca tej sceny zacznie się coś złego i coś czuję, że to mnie zaboli.

Wiem wiem, to tylko zmyślona historia. Owszem. Ale coś się w kimś musiało stać, by taka lub inna powstała. Natura nie znosi próżni. To coś jak superwizja. To nie musi być to samo, ważne są towarzyszące emocje. Książki czy innego rodzaju twórczość jest tylko medium dla takiego ładunku. A ja jestem jego odbiorcą.

Potrzebuję superwizji. Kolejny raz myśli wypełnione po brzegi alternatywnymi możliwościami. Albo uda się to przekuć w jakąś formę, albo się zmarnują. A szkoda, bo to ładne myśli.

Tu dalej czai się coś ładnego. TU.

biedronka zapierdala

2010-03-15T03:41:00.001-07:00

biedronka zapierdala - znalezione w archiwum śmieci.

Nie lubię poniedziałków po powrocie ze szkoły. Nie mogę się zebrać do pracy. Rzeczywistość jest nieco betonowa w porównaniu z rozpędem nadanym przez te kilka dni. Działo się wiele dobrego.

Wczoraj Mój Syn wykonał pierwszy krok i pół drugiego.

2010-03-08T10:06:00.000-08:00

Dziwna pogoda.

2010-03-07T12:17:00.000-08:00

Jego pierwsze cięcie włosów. His first hair cut.

magia zderzeń

2010-03-06T06:12:00.000-08:00

Rolf Kießling, „Werksidlung Piesteritz‟. Reprodukcja z FOTO GRAFIE 3, 03.1983r.

VEB Fotokinoverlag • 31731

©Rolf Kießling

Dzisiaj odkopałem bardzo stare, jeszcze NRD'owskie gazety o fotografii, które - choć nie pamiętam jak - stały się dawno moją własnością. W jednej z nich na stronie 92 (numeracja stron była kolejna dla roczników) znalazłem opracowanie przygotowane przez Petera Pachnicke - Diplomaten 1982. Wszystko jasne. Pierwsza fotografia była wycięta nożyczkami jeszcze nie przeze mnie. Jej autorem był (jest) Grzegorz Fudala (nie znalazłem w sieci), z drugiej strony była (ale nie o nią chodziło, bo została uszkodzona) fotografia Petera Oehlmanna, którego udało mi się odszukać w sieci: link. Warto zobaczyć.

Moją uwagę zwróciła właśnie powyżej reprodukowna. Z różnych powodów. Jednym z nich jest to, że podoba mi się samo miejsce, typowo Niemieckie, jakich masa choćby na Sępolnie, Tarnogaju czy innych dzielnicach Wrocławia lub w moich ulubionych miejscach w Dreźnie. Do tego warto dodać, że gdy rodziła się ta fotografia, w Polsce rozwijał się nurt Fotografii Elementarnej, w którą zamieszani byli Andrzej Lech, Bogdan Konopka czy mój absolutny idol - Wojtek Zawadzki. Choć bliskie się to wydaje miejskim pejzażom z cyklu Moja Ameryka (Zawadzki), to jednak na moje oko jest jeszcze nie tak porażająco precyzyjna, jak fotografie Zawadzkiego (które powstały przecież ponad dekadę później), ale to może być kwestią samej reprodukcji. Oczywiście purystyczni krytycy czy znawcy tematu mogą obalić te teorie lub uznać je za niepełne (nawet chętnie bym o to poprosił, jeśli ktoś to czyta, bo niebawem muszę o tym napisać pracę). I pewnie będą mieli rację. Wracając jednak do wspomnianej na szczycie strony magii, to mówiąc wprost: zaczarowało mnie. Kopanie w przeglądarce za podpisanym niewiele dało, z pomocą przyszły mapy. Fotografia jest zatytułowana "Osada fabryczna Piesteritz". Miasto dało się znaleźć, jakieś 190 km na północny zachód od Drezna, niedaleko Dessau. Poszukałem na zdjęciu nazwy ulicy, ale nie ma ani śladu. Jest za to charakterystyczny układ ulic, widać, że budynek na końcu placu zachodzi (w lewo) za pozostałe, więc może tam być ulica, której nie widać na fotografii. Udało się. Efekt poniżej.

Ulica Krummerweg, reprodukcja własna z www.mapy.google.pl.

Widać te same co ćwierć wieku wcześniej trawniki, charakterystyczne dachy i cały układ. Teraz wiem, że autor skierował kamerę na południe. Muszę tam pojechać. To niedaleko. Właśnie montuję maila do wspomnianego wyżej odnalezionego w sieci człowieka, który może znać pana Rolf'a.

2010-03-04T02:07:00.000-08:00

O zdrowiu i niezdrowiu.

jak się choruje i pracuje to nie ma czasu na zdobywanie nowego materiału zdjęciowego

2010-03-02T12:30:00.000-08:00

Plusem choroby jest to, że nie tracę czasu na podróżowanie do miejsca zlecenia. Mogę ten czas poświęcić na prace domowe. Tak sądziłem do dzisiaj. Dzisiaj się wysypało tyle rzeczy, że od 8.00 rano z małymi przerwami siedziałem do mniej więcej teraz. Mam oczy jak pięść złoty.

A fota z Drezna znowu. Znowu z 2005 roku.

2010-03-01T10:29:00.000-08:00

Niemiec na tle zabytku czy Polak na tle dobrych aut?

Inna zabytkowa fotografia z jednego z pobytów w Dreźnie.

bardzo bym chciał

2010-02-28T11:51:00.001-08:00

Bardzo bym chciał być już zdrowy. Bardzo bym chciał, żeby już było ciepło i żebym był zdrowy, żeby tym ciepłem się cieszyć. Bardzo chciałbym zdrowy w ciepły dzień pochodzić bez celu po Dreźnie.

Najbardziej chciałbym, żeby znowu był 2005 rok. Albo nawet 2003.

2010-02-27T08:49:00.000-08:00

Patrzy prosto na mnie.

2010-02-24T02:29:00.000-08:00

bywa i tak czasem.

bezduszność - marzenie astmatyka

2010-02-23T04:24:00.001-08:00

W zasadzie ciągle słyszę teorie o braku czynnika przypadku w fotografii takiej, jak teraz. Powyżej dowód na obalenie takowej teorii. Jeden fragment negatywu, dwie identyczne klatki, skanowana jedna po drugiej na jednym skanerze. Obie różne od siebie. Żadna poprawna.

2010-02-23T00:21:00.000-08:00

Są takie postacie, na które można trafić choćby w tramwaju, na których widok tłum zaczyna zachowywać się dziwnie.

Na widok kominiarza tłum szuka guzików i rozgląda się za szyby w poszukiwaniu łysego w okularach.

Na mój widok zaczynają szukać biletów, bo mam bilet aglomeracyjny i nie muszę używać kasownika, a to budzi pewne podejrzenia.

2010-02-22T01:24:00.000-08:00

Kiedyś jak nie chciało się mieć w poniedziałek kartkówki, to przychodziło się do nauczyciela z kawą i pączkami. Nawet jak była kartkówka, to oceny były przychylniejsze. Teraz jak uczniowie nie chcą sprawdzianów, to pojawia się Straż, Policja, Pogotowie Gazowe, Patrol Saperski i Pogotowie Ratunkowe. Dziwne czasy.

Dzisiaj mój teść opowiedział mi, że rano jakiś człowiek tak się wywrócił na lodzie, że leżał nieprzytomny, a jak podeszli do niego ludzie i wobec protestów teścia podnieśli go z tafli lodu (protestował, bo człowiek mógł mieć uszkodzony kręgosłup albo podstawę czaszki) zaczął gadać jakiś głupoty i był dość zdezorientowany. Po 20 minutach wyszedłem z domu na autobus i sam wyrżnąłem głową o taflę lodu. Teraz źle widzę na lewe oko, boli mnie kolano, łokieć i głowa.

Ale wiem, gdzie jestem.

Chyba.

2010-02-21T12:36:00.000-08:00

Byłem z Żoną w kinie na Avatarze. Jakby nie był ten film oceniany przez krytykę i warstwę inteligencką, na mnie zrobił piorunujące wrażenie. Tak jak Dystrykt 9 był dla mnie lekkim zawodem, tak Avatar - wbrew oczekiwaniom - był nie lada niespodzianką. Złego słowa nie powiem. Oczy bolą od okularów tylko.

W domu szukając swoich kapci i sprzątając łazienkę po kąpieli Synka ułożył mi się taki widok. Synka butki są już w użyciu, cena została, bo na cenówkach klej jest silniejszy niż moje palce.

Wszystko potrafi wzruszyć. I film za pół miliarda dolarów, i butki za 24.90

2010-02-20T08:13:00.001-08:00

Byłem dzisiaj nakarmić kaczki koło domu. Pierwsza leniwa sobota od dawna.

2010-02-18T23:56:00.000-08:00

Na Poczcie możesz kupić kosmetyki za 8 zł każdy - zapachowe, przeciw zmarszczkom, nawilżające i inne. Na na Poczcie możesz kupić znicze poza sezonem, pościel, poszewki, ręczniki, serwetki, obrusy, kolorowanki i książki dźwiękowe. Rzeczy z tworzyw sztucznych, zabawki, zapałki, opłatek i święty obrazek.

Poczta okienek ma osiem. W czterech siedzą panie. W jednym pani krzyczy na listonosza, w drugim pani liczy spinacze, w trzecim kolejka ludzi z avizo po listy, których listonosz jeszcze nie przyniósł i ludzie z paczkami do wysyłki. W do czwartego okienka stoję ja. Przede mną dwie osoby. Czekałem 23 minuty w celu zakupienia znaczka za 1 zł 55 gr.

2010-02-18T03:14:00.000-08:00

Mglisty poranek przy domu.

2010-02-17T12:51:00.000-08:00

Takie popołudnie i wieczór. Trochę Wrocław, trochę Oława.

siedem lat temu

2010-02-16T11:45:00.000-08:00

siedem lat temu ja i Marcin Podgórny w myśl przedmiotu prowadzonego przez Witolda Liszkowskiego odmieniliśmy obraz drzwi. Tych drzwi. Ale niestety nie tabliczki na drzwiach.

musiałem dać te osobno.

2010-02-15T02:17:00.000-08:00

13.2.2010

lepsze góry niż doliny i doły.

2010-02-14T12:09:00.001-08:00

człowiek z aparatem i pies z wilkiem

man with camera and dog with wofl

piątek i sobota były niecodzienne

2010-02-13T14:06:00.000-08:00

Tak zaczyna się piątkowy dzień pełen dobrych historii. Do pociągu zabrałem książkę, której nie mogę skończyć. Nie mogłem i tym razem. Za piękne widoki. Nie potrafiłem się skupić w tej ilości śniegu, gór, pagórków, lasów. Wszystkie ulubione miejscowości po drodze. Strzelin, Henryków, Ziębice, Kamieniec Ząbkowicki, Bardo, Kłodzko, Gorzanów. W uszach Biosphere stworzył piękną syntetyczną, ale bardzo elegancką i ozdobną ramę do widoków.

W Bystrzycy Kłodzkiej byłem chwilę po południu. Chwilę po tym byłem w Nowym Waliszowie.

Wieczorem jeszcze w piątek chciałem porozdawać fotografie, jakie zrobiłem tu z Pawłem Olejniczakiem bohaterom moich zdjęć (tu link, pan Kazimierz, Józef i Tomek). Pana Józefa nie było w domu, pana Kazimierza też nie zobaczyłem, ale oddałem zdjęcie jego córce. Tylko przez okno zobaczyłem, jak ona, on i jej syn (wnuk Kazimierza) pochylają się nad zdjęciem i chyba cieszą. To miłe. Chyba najbardziej ze wszystkiego. Te słowa i tak tego nie oddadzą. Potem poszedłem napić się kawy. W Agroturyźmie. 2 zł. Z mlekiem.

Pan a Agroturyzmu. Powiedział mi, że gołąb pocztowy przeleci 1000 km w ciągu dwóch dni.

w wolnym czasie oglądałem, co za oknem

Osiemnaście miesięcy temu jadąc tam daleko, tą doliną, mało ja i Olej nie poumieraliśmy z gorąca i wycięczenia (link). Tym razem obaj byśmy się zaklinowali w wąskiej dróżce. Tu (link) to samo miejsce ale widzane nieco z prawej.

Nie lubię opuszczać gór. Bardzo nie lubię.

Serdecznie dziękuję przyjaciołom, za kilkadziesiąt dobrych godzin normalności.

dzisiaj nowość - dwujęzyczność

2010-02-10T12:54:00.000-08:00

Być jak Jan Pohribny, ale bez fajerwerków

To be like Jan Pohribny, but without fireworks

Dziś bardzo dziwny dzień. Wsiadłem zmęczony do autobusu na pewnym przystanku. Poprosiłem bilet do domu. Pan postukał i mówi: 3.30. Ja mu na to, że mój bilet powinien kosztować 2.30. On na to, że co ma zrobić. Ja na to, że może wystuka po prostu aktualny przystanek, a nie ten poprzedni. On na to, że nie ma jak. Ja na to, że mnie to nie interesuje, bo dlaczego mam zapłacić za bilet, który może mnie zawieźć 3 km dalej. On mi na to, że jutro pojadę za darmo. Ja, że ok.

bilboard with wound

2010-02-09T14:54:00.001-08:00

Chyba dość wymowny symbol stanu polskiego outdooru.

Niedziela to nie tylko i wyłącznie praca

2010-02-07T12:24:00.000-08:00

Można znaleźć czas wolny kwadrans przed pracą:

...i dwa kwadranse po pracy:

Znowu łapię się na tym, że zaczyna mi się podobać moje rodzinne miasto.

niedzielopraca

2010-02-07T12:00:00.000-08:00

ciąg dalszy z soboty.

sobota i niedziela też taka będzie

2010-02-06T14:26:00.000-08:00

Królowie spożywki.

2010-02-03T11:35:00.000-08:00

faktycznie.

Dzisiaj znowu poszedłem do dużej księgarni. Jeśli ktoś mieszka we Wrocławiu i ma poważny problem z zakupem ciekawych albumów, to serdecznie polecam odwiedzenie takiej jednej dużej księgarni w takim dużym centrum handlowym, gdzie jest morskie akwarium (nazwy sobie podaruję). Nie ma sensu iść tam i kupować, bo albumy już swoje tam odstały, a ceny straszą mocno, i nie schodzą wraz z zużyciem przez potencjalnych nabywców. Gdzie szukać, każdy oszczędny wie.

Na półce na ekspozytorze dalej stoi Joakim Eskildsen - The Roma Jouney. W tanich miejscach kniga o ponad 80 zł taniej niż w sieciowej księgarni. To jeden z piękniejszych albumów. Do tego w strasznej cenie nowość na wrocławskich półkach, pięknie wydany Gunnar Smoliansky - Photographs 1952 - 2008. Po prostu ładna rzecz. Czarno - biała.

Znalazłem też straszydło: Konrad Kazimierz Czapliński - Cystersi. Od kiedy pierwszy raz mając dwanaście lat zobaczyłem Ostatnią wieczerzę Michała Willmanna w Muzeum Narodowym we Wrocławiu i od kiedy pierwszy raz byłem a Henrykowie, to stałem się fanem Cystersów. Mniejsza o ideologię. Architektonicznie i twórczo dokonali niezwykłych rzeczy i dzięki nim. Mniejsza o koszty. Jednak hołd złożony temu niezwykłemu dla rozwoju kultury i sztuki zakonowi to koszmar. Okładkę zdobi zdjęcie akurat z Henrykowa, które jest technicznie tak kiepskie fotograficznie, tak tandetnie obrobione, że gorsze są tylko czarno białe zdjęcia róż z pozostawionymi czerwonymi różami. W środku - nie mniej źle.

Są w tym kraju ludzie, którzy wiedzą, jak zrobić zdjęcie architektury. Niech będzie, że taki Jędrzej Sokołowski zjada na tym zęby i ma do tego sprzęt. Może trzeba mu zapłacić więcej, niż komuś, kto właśnie sobie kupił aparat i w życiu nie widział nic innego jak dwóch szczepionych odwłokami ważek. Ale jeśli na Cystersach nie powstaje zbyt wiele publikacji, a nie powstaje, to może by tą raz na sto lat zrobić z przytupem? Drogi Autorze, drogi wydawco, bez ironii piszę ten akapit jako otwarty list. Każdy na niego trafi wpisując słowo Cystersi, Henryków, Imię Autora itd - na ten blog i każdy zainteresowany to wcześniej czy później przeczyta. W każdym razie ja na Waszym miejscu do tej dobrej treści (którą na szybko przeczytałem dość dogłębnie) zrobiłbym szybko dobre foty (ale zlecił komuś, kto ma o tym pojęcie i dobre portfolio), i wydał drugie wydanie. Nie ma co oszczędzać.

Na koniec dobra wiadomość. W oławskim Kauflandzie orzeszki macadamia po 99 groszy za 80g. To na prawdę dobra, siedem razy niższa od regularnej cena. Nie są solone, ale sam sobie posoliłem. Trzeba je solić, bo są potwirnie tłuste. 80g tych orzechów to niby mało, kto nie zna, ten się zdziwi, że mu to wystarczy na cały dzień.

2010-02-02T12:16:00.000-08:00

Tak mi dobrze z tym, że poruszam się bez obciążenia, że ciężko mi do kieszeni pakować nawet portfel, telefon czy ajpoda. Nie chce mi się targać aparatu, stąd z dnia na dzień częściej używam telefonu. Ale tak mi z tym dobrze, że nie chce mi się go podpinać pod komputer, by z niego foty zrzucić. Dlatego zaczynam przekowypać stare zakątki dysku. Raz - będzie porządek, dwa ożyją - powrócą do życia rzeczy, które mi umykają, bo nie chce mi się ich nosić w głowie.

365+1

2010-01-30T12:26:00.000-08:00

Dzisiaj mój Syn miał swoją pierwszą imprezę urodzinową. Był domowy tort, byli niespodziewani goście (link) i był geszenk, jedyny możliwy jaki fotograf może dać synowi innego fotografa. Dziękuję. Bardzo miło jest przyjmować gości w domu.

365

2010-01-29T12:16:00.001-08:00

Mój Syn miał dzisiaj swoją trzysta sześciesiątą piątą kompiel w swoim życiu.

Nie napiszę nic więcej, bo się wzruszyłem.

dzień na szynach

2010-01-28T13:00:00.000-08:00

Nie mam z dzisiaj ważnej foty po tym, jak kierowca autobusu zabierającego mnie ze wsi w kierunku dworca kolejowego zrobił mi awanturę, że nie daję wyliczonych 3.30 zł, tylko że daję całą dychę. A taka kolejka za mną, bo mi się nie chce drobnych przynieść. Oczywiście musiałem go urzytomnić, że jest XXI wiek, że powinien się wstydzic zachowania przed każdym z pasażerów i że powienien przeprosić mnie i każdego pasażera za swoje zachowanie, bo nie jest to niczyją winą, że rano musi wstać, odśnieżyć swój autobus i jechać w zaśnieżony świat. Użyłem też kilku ciężkich argumentów, ale nie będę cytować.

W tramwaju wracając do domu znalazłem taką czapkę, jak powyżej.

A ta pani powyżej w pociągu do Kędzierzyna-Koźla to straszna męda. Taka niby ęą. Wiecie, że jak mucha wlatuje do knajpy to już pozywa restauratora i wzywa epidemiologów. A tu ludzie zmarznięci, zmęczeni. A ona sobie kładzie na fotelach swoje klamoty, bo musi mieć przy sobie. Ale wszystkie? Ile ma pani biletów? Jeden? To nie może pani zajmować dwóch miejsc. Te bagaże muszą iść na górę.

Nie poszły.

A rano tłk w 8 bo 22 jechał jakoś bokami, gdyż było wykolejenie po drodze, ale nikt z pasażerów o nim nie wiedział.

2010-01-27T13:35:00.000-08:00

Dwie sprawy. Pierwsza to taka, że w końcu jest ustalony termin mojej wystawy w galeri Obok ZPAF. Wernisaż rozpocznie ją 24 marca 2010 roku, będzie wisieć do 23 kwietnia 2010 roku, do moich imienin. Nie wiem czy ten obraz będzie na tej konkretnie ekspozycji. Lubię go, ale nie wiem czy go powieszę.

Druga to taka, że ktoś zgłosił mojego bloga na kompetycję organizowaną przez serwis Wiadomości24.pl - dziękuję tej anonimowej osobie. Przypadkiem nacisnąłem na zły link w wiadomości do mnie i się aktywowałem. Nigdy nie miałem zamiaru używać tego bloga jako narzędzia do zdobywania nagród, dlatego proszę, aby na niego nie głosować. Nie przewidziano procedury, że ktoś nie chce jednak brać udziału w tym konkursie, więc nie można mnie wykreślić. Nie wygrywam konkursów z natury, raz wygrałem, bo pani co przyjmowała prace sama sobie powycinała obrazki. Można o tym znaleźć informacje na obrazowym terroryźmie. Nie chcę, żeby tu też ktoś sobie coś powycinał i napisał potem jakieś bzdury.

2010-01-25T13:04:00.000-08:00

Ja jestem nieco szurnięty na tle innych. Tak jest, że z czystej chęci pomagania ludziom zajmuje się też nauczaniem. Czasem w czasie uczenia różnych rzeczy okazuje się, że sam się uczę wiele przy tym. Niedawno zdałem swoim słuchaczom stworzenie z tego co mają czegoś, czego nie ma. Dla przykładu z tego, co mam, czyli mojej twarzy i oczu i włosów mojej żony zrobiłem naszego synka. Taka syntetyka w myśl modnych za sprawą dobrego piaru Żurkowych. Oczywiście nie ma to tej jakości, co ichnie prace, ale to z założenia miało być proste i zająć do kwadransa pracy. Oczywiście to dobre wytłumaczenie się, ale tak było w rzeczywistości. Nie sztuka, lecz sztuczki.

Dzisiaj na portalu Świat Obrazu przeczytałem, że jest serial Majka, o dziewczynie, co fotografuje. Autorka idąc za myślami Kuby Dąbrowskiego zapytuje producentów, czy ktoś wynajął jakiegoś dobrego człowieka, co o fotografii ma wiedzę, żeby nadzorował merytorykę serialu. Jakaś osoba pozostająca anonimową pod takim otwartymi retorycznymi pytaniami na blogu Kuby (linki tu z boku u mnie) napisała, że siedmiolatków to gówno obchodzi, podobnie jak sześciesięciolatków. Gówno prawda. Była szansa podnieść kilku milionom ludzi poziom świadomości o mojej pracy, o tym, co jest gniotem, a co nie. Można było spowodować, że każdy pracujący fotograf poczułby się nobilitowany. A tak poczuli się tylko ci, którzy mają swój udział na grupach dla onanistów sprzętowych. I chyba przez nich bohaterka serialu zaszła w ciąże. Warto uważać, co się na forach sieje.

Wielka moim zdaniem tu była szansa dla ZPAFu, który mógł jednym odcinkiem przywrócić w ludziach świadmość swojego istnienia. A tak pozostanie tylko źle odbieraną organizacją, która już sama nie wie, co może i dlaczego ludzie (fotografowie dla ścisłości) powinni chcieć w niej być.

Już sam początek, a wlaściwie Start był kiepski. Newton i Start? Podobnie kilka lat temu w serialu Magda M był facet, postać, homoseksualny fotograf. Wystawy nawet robił. To były wystawy. A foty jakie. Na plfoto nie przeżyły by nawet pół godziny, zanim moderatorzy pilnujący swoim inżynierskim wykształceniem jednorodności serwisu wywaliliby to z galerii.

Tak, ktoś powinien konsultować takie seriale tak, jak inne specjalistyczne. Tylko w tym kraju było by to źle zrozumiane. Oczywście masa ludzi w marketinu wie wszystko o kompozycji, roli koloru w projekcie, nowoczesnym kroju pisma jak Futura (::;))) czy innych rzeczach, których mogą się nauczyć z sieci, prasy domowej czy swoich studiów ekonomicznych. Po serialach o lekarzach, każdy brał leki sam, umiał rozpoznać tachykardię czy zaintubować sąsiada. Po takim z-głową-przygotowanym-serialu każdy byłby mądry jak krtyk sztuki.

No ale cóż. Dobitne będzie na koniec taki przykład podać, po którym odechwiewa się wszelkiej działalności otwierającej innym oczy.

On wychodzi z pracy z biura. Mówiąc do współpracowników na wyjściu "cześć" odpowiada na pytanie kolegów, co będzie robić po południu: "Idę do galerii". Pada pytanie: "A co, przecena w Mediamarkcie?".

Fin.

odpoczyn

2010-01-24T13:15:00.000-08:00

Mała lokalna gazeta już nauczyła się od portali internetowych jak podać tylko część nudnej prawdy tak, by była atrakcyjna. Ja przez chwilę się ucieszyłem.

* * *

Dzisiaj znowu byłem na mroźnym spacerze. Tym razem blisko domu i z psem. Było pięknie, choć zimno. Zabrałem lornetkę i oglądałem lisy, sarny, dziki, zające i jastrzębie. Brodzac po kolana w śniegu szybko poddałem się i wracałem do domu. Pies nie grzązł, ale za to ganiał zające. Okazuje się, że foxterrier w sile wieku nie jest w stanie na śniegu dogonić zająca. I dobrze, bo zające i tak mają non stop przekichane z powodu lisów (tak mówią na wiosce). A to dziwne, bo ja nie daję wiary, że wolniejszy od foxterriera lis dogoni zająca. Chyba, że lis posługuje się fortelem. Ale jakim?

minus dwadzieścia w cieniu.

2010-01-23T10:43:00.000-08:00

Dzisiaj zrobiłem znowu ważną pracę, ale być może to nie to, co powyżej. Dzisiaj zrobiłem zdjęcie Tomkowi, którego znam od tak dawna, że nie wiem nawet, czy kogokolwiek znałem wcześniej. Ilość prostych przygód, które przeżyliśmy, mogła by posłużyć jako baza do scenariusza filmu o życiu. Przez niemal dziesięć lat między 11 a 21 rokiem życia jeździliśmy razem na ryby. W czasie wyjazdów na ryby (tak w połowie tego okresu) paliliśmy tanie papierosy, piliśmy tanie piwo i łowiliśmy duże sztuki. Ryby z naszej natury najczęściej wracały do wody. Zaczepialiśmy tubylców i gadaliśmy o przyszłości i muzyce. Dzisiaj poszliśmy razem na spacer. Gadaliśmy znowu o przyszłości.

I zimno dzisiaj dość było, skoro nawet auta potrzebują nieco ciepła.

jest zima

2010-01-22T14:41:00.000-08:00

...to musi być zimno. Piątkowa impreza pierwsza od 16 miesięcy. Alkohole wszelkiej maści grzane i bardzo zimne. Tuż przy domu. Kończę, gdyż ciepło wzmogło metabolizm. papapa... aaaaaa/////.....

2010-01-21T13:20:00.000-08:00

Dzisiaj znalazłem dwie dobre książki w sieciowej księgarni. Co poprawia statystyki, bo na wielkiej powierzchni ogólnie publikacji fotograficznych traktujących fotografię na wysokim poziomie było ze cztery. Kilka było też z serii Icons od Taschen. JEdnak te dwie to absolutne hity. Ceny wysokie (Eskildsen na półce za 280 zł, Dusseldorf za prawie 300) ale Gorczakowski szybko wydłubał je na sieci za połowę ceny i zamówienie - w co głeboko wierzę - już zrealizował, więc czekam. Nie miałem czasu ich doklądnie oglądnąć, ale można mi zaufać, że trochę na druku się znam i trochę w życiu widziałem rzeczy z gatunku. Te są absolutnymi perełkami. O ile Dussseldorfska szkoła nie zaskakuje formą, ale informacjami i reprodukcjami, o tyle fotograficzne opowiadania o Romach są niesamowite. Dawno nie widziałem tak świetnie wykonanej okładki, czego nie można powiedzieć o kniżce Piedmont Kuodelki. Jeden egzemplarz w folii, drugi rozwalony. Można śmiało zaufać, że zbt wiele osób nie wie, kto to jest i raczej nie dziwi oblepiony palcami i gilami z nosa Akt i Akt2 pewnego aktowego fotografa. Ale taki rarytas, tak zaprojektowany w takim stanie po prostu straszy. Nie tylko ceną 300zł.

2010-01-19T07:11:00.000-08:00

Wczoraj miałem taką myśl, zanotowaną w pociągu. Otóż jest mi co raz trudniej filtrować otoczenie z obrazów, które nie są warte mojej uwagi, które nie przedstawiają się w atrakcyjne dla mnie kompozycje. Gdybym miał skupiać się na konkretnych kadrach, wyszukiwać takie, które miały by być fragmentem opowiadania (wprost: cyklu), pozbawiłbym się ciągłości przedstawienia, które rozgrywa się na moich oczach. Nie mam możliwości operowania w żadnym medium, aby móc to oddać z jakimś minimalnym zadowoleniem. Fotografia, video, dźwięki - to tylko mała namiastka. Chciałbym móc oddać chociaż jedną minutę tego, czym jest to, czym jestem w tym czasie, mną, otoczeniem. I włazi tu na siłę patetyczna myśl: jak pokazać choć maleńką część bytu nie ograniczającą się do jeszcze mniejszego obrazka.

2010-01-18T02:01:00.000-08:00

Powrót do poruszania się po świecie w łaski transportu szynowego. Transport szynowy zaskoczył mnie w poniedziałkowy poranek. Kasa była nieczynna, bo komputer wysiadł. W miejscu docelowym okazało się, że cena biletu aglomeracyjnego poszła w górę. Wyżej, niż moja mała góra pieniędzy, które miałem przy sobie. Bardzo pod górę wychodziło pani w kasie wypisywanie biletów. Tramwaje też z górki nie mają, więc spóźniły się dzisiaj o dobre 20 minut. Spotkałem kolegę, którego nie widziałem z jakieś dziewięć lat z górką.

Nina Giba podesłała mi tekst o mojej wystawie w Rybniku (w ramach imprezy Spotkania z portretem), który ukazał się w aktualnym numerze Zalewu Kultury (44). Pewnie zapomnę o takie autopromocji później, więc wlepiam teraz. Poniżej. Tu link.

Splot nadzwyczajnych sytuacji

2010-01-15T11:25:00.000-08:00

Dzisiaj wylewnie jak za dawnych czasów. Ostatnie kilkadziesiąt godzin obfitowało w niespodziewane zwroty akcji. Jednym z nich było to, że wczoraj dostałem zamówiony przez serwis aukcyjny czytnik do kart, który skasował mi zdjęcia z wczorajszej sesji i uszkodził kartę. Tak się skończyła oszczędność, że dzisiaj kupiłem najdroższy, jaki jest na rynku. I karty, karty, karty. Z igły widły. Pan sprzedawca trefnego czytnika zobowiązał się do zwrotu pieniędzy. I dobrze.

Dzisiaj układałem wszystko tak, by na luzie wpaść na wernisaż Maćka Drobiny na Szewską. Na luzie się nie dało, bo musiałem brać ze sobą torbę ze sprzętem, bo nie zostawiam jej w aucie przyzwyczajony do niecodziennych sytuacji z lat wcześniejszych. Ale zabrać musiałem. Na nic golenie się wczoraj, mycie głowy. Oczy były nie wypoczęte, wpadłem wśród tych wszystkich bardzo młodych ludzi i musiałem wyglądać jak wernisażowa hiena z Domku Romańskiego. Siwy, z lekko zaznaczonym brzuchem, torbą fotograficzną i głupkowatym wyrazem twarzy. Tylko ja nie pachniałem old spice'em i nie rzuciłem się na wino. W takim tłumie nie byłem w stanie skupić na niczym ani na nikim wzroku. Maurycy mi się w oczy rzucił. Powiedziałem mu - co będzie niejako opinią o tej wystawie - że blogowy nurt już chyba mi się przejadł. Że jedyną szansą w mojej opinii na to, by kolejna wystawa stała się interesująca jest już tylko zagranie jej formą.

Potem jadąc po śliskiej jak szlag nawierzchni ulicy Kościuszki pomyślałem, że to kompletna bzdura. To nie Maćka wina, że wyszedłem z wystawy niezadowolony, tylko moja, że za dużo już widziałem. A granie formą? Po cholerę? To fotografia, Maciek to fotograf, nie artystaposługującysięmediumfotografii. Granie formą zaprowadzić by go mogło do drogi bez odwrotu, kiedy akceptuje się absolutnie wszystko, co się stworzy, odrzucając jakość jako kryterium samokrytyki.

Nie ma co się przejmować. Mju stało się modą, jak kiedyś lomografia, może nawet chyba zacząć używać słowa mjukografia. Szkoda tylko, że tak mało ludzi trzyma poziom tych, którzy do tej mody się przyczynili. Szkoda.

Krytyk fotografii podsumował by tak: to słaba wystawa. Ja nie mam zapędów autorytatywnych. Mnie wystawa się nie podobała, choć widziałem na niej dużo dobrych fotografii. Na kolejną blogową chyba już nie będę iść. Pójdę oglądać kolejne foty Maćka Drobiny.

Nie sposób uniknąć porównań. Nie sposób nie odnieść fot Maćka do Karoliny Zajączkowskiej sprzed kilku miesięcy. To zupełnie różne sporty. Nie jest kwestią ligi, tylko dyscypliny. Foty Maćka były dla mnie jak szachy. Wyrafinowane, nudne, ale pełne znaczeń. Karolina to raczej wrestling. Dużo fajerwerków, masa kolorów, a w głębi trochę bólu i po prostu człowiek.

Czy warto zobaczyć? Idąc na wystawę blogera ciężko być zaskoczonym. Chyba, że przez formę, ale o tym i o tego skutkach napisałem powyżej.

Maciek, gratuluję, bo wywołałeś mi w głowie lawinę myśli. A wyjść z galerii, odpalić fajkę i zastanawiać się, co dzisiaj na obiad... to by nie znaczyło dobrze o wystawie. Ja powtarzam zawsze, żeby nikogo nie słuchać i robić swoje. Tylko po takim tekście nikt mnie nie chce posłuchać.

A foto spod domu prawie, nie chciało mi się wyciągać aparatu wcześniej.

2010-01-13T12:49:00.000-08:00

Szóstego stycznia tego roku, czyli dość niedawno, robiłem kolejne foty do Autobiografii. Na pierwszy ogień poszli koledzy, z którymi mam przyjemność współpracować. Na drugi ogień poszedł człowiek, który kilkanaście lat temu kompletnie nieświadomie spowodował (wtedy nie znaliśmy się), że dzisiaj fotografuję. Teraz nasze myślenie o obrazie czy twórczości znacznie się różni, ale gdyby nie on, to bym o tym nie wiedział. Dziękuję Dorocie, która postawiona na baczność w ciągu dwóch kwadransów była gotowa do operowania blendą.

2010-01-12T13:02:00.001-08:00

Dzisiaj poszedłem się przejść po wsi. Od mojego pobytu w sanatorium w Pogorzelicy w 1987 roku nie widziałem tyle śniegu w nie-górach. Tak niesprzętowo to niezwykła to dla mnie frajda, że mogę sobie łazić z aparatem w nocy i robić zdjęcia z ręki. Żadnego statywu, lekki spacer, bez Sherpów, którzy by musieli nosić resztę klamotów. Pod tym względem postęp technologiczny jest dobry.

Dzisiaj po długim czasie wszedłem na strony informacyjne w sieci. Potwierdziło się to, co mnie skłoniło do ich nieczytania. Byłem przekonany, że pandemia borsuczej grypy to ściema. Okazało się dzisiaj, że to ściema. Media kłamią. Pewnie pomimo tego, że to miała być ściema, to i tak na ściemie takiej lub owej ktoś ma interes. Znowu odwołam się do czwartej strony okładki książki Wojciecha Bruszewskiego - Fotograf. To na prawdę warto przeczytać. Wnętrze jak kto chce, mnie nie zaskoczyło, ale okładka jest warta każdego zaangażowania w jej poszukiwanie i nawet nabycie.

2010-01-11T12:46:00.001-08:00

Dzisiaj zostaliśmy pocięci. I to nie w akcie agresji, nie w zgodzie z żadną ideologią czy doktryną. Po prostu. Trzeba było. Teraz mamy szwy i faszerujemy się paracetamolem.

2010-01-10T13:08:00.000-08:00

Dzisiaj przed południem wjazd do Wrocławia od Oławy drogą numer 94. Prosto na zajęcia z drugim rokiem. Nawet cztery osoby przyniosły zadania domowe. To poprawiło statystyki. Ciężko jednocześnie stać po obu stronach jednego frontu.

Tylko tu nikt nie strzela i przed nikim nie trzeba się bronić. Chyba że przed atakiem zimy.

2010-01-09T14:38:00.000-08:00

Ostatecznie dzisiaj wszystkie auta, które widziałem, były w bieli.

2010-01-08T02:03:00.000-08:00

Wczoraj stałem w korku trochę spiesząc się na spotkanie z kolegą, z którym dawno się nie widziałem. Udało mi się jeszcze zahaczyć o wystawę pana Ślusarczyka w Domku Romańskim. Nie podobała mi się, wyglądała na po prostu kiepsko przygotowaną. Technicznie. Już nie wspomnę o ludziach, wiecznie te same twarze. Te same marynarki i ta same reszta. Był jeden ze znanych artystów, co od 41 lat ma te same buty, ale jego akurat lubię. Jeden ze spotkanych znajomych zauważył słusznie, że lepiej wyglądają reprodukcje tych prac w katalogu czy Kwartalniku Fotografia, niż na ścianie. Nie wiem dlaczego, może to były kopie, nie oryginały. Zawiodłem się.

Kolega, z którym się spotkałem stwierdził, że nie rozumie, jak to jest, że zmienia się zarząd miasta, zmieniają się ludzie, a kurator, który właściwie nie pokazuje w tym doskonałym miejscu niczego interesującego, ciągle tam jest.

Nikt tego nie rozumie, tym bardziej po dorocznych wystawach okręgowych ZPAF, które są koszmarnie słabe.

2010-01-08T01:39:00.000-08:00

2010-01-07T01:25:00.000-08:00

Drzewo i sople lodu.

2010-01-06T12:05:00.000-08:00

jak nie ma dnia, to trzeba żyć w nocy.

2010-01-06T06:16:00.000-08:00

Dzisiaj była u mnie wyjątkowo zdolna osoba, Karolina Gembara. Przywiozła z wojaży masę wyjątkowych fotografii. Za pomoc w ogarnięciu RAWów dostałem paczkę rasowej herbaty z Indii. Miło było popracować z takimi pięknymi obrazami. Jak tylko zacznie się to publikować, to zachęcam do oglądania. Cieszy mnie widok takich rzeczy, tym bardziej, że zostały wykonane w jakiejś sprawie. I to się czuje.

Powoli zaczynają mnie męczyć fotografie bez sprawy.

2010-01-05T01:48:00.000-08:00

rok na biurku. jedna z wielu.

2010-01-04T13:37:00.000-08:00

Dokument, który pozostał po pradziadku mojej żony. Urzędnik błędnie odmienił jego nazwisko. Pradziadek stracił trzy palce w czasie Pierwszej Wojny Światowej.

31. wigilia.

2010-01-03T12:32:00.000-08:00

Dzisiaj dzień pełen ambiwalencji. Z jednej strony smutek, z drugiej nie-smutek. Moja Żona jak co roku zaskoczyła mnie przygotowując dla mnie imprezę z okazji moich kolejnych urodzin (link). Z drugiej strony w taki piękny dzień zniszczyłem swoją ulubioną kurtkę, a na spacerze po cmentarzu odkryłem, że babcia mojego dziadka (okazało się kiedyś, że to niedobra kobieta była, dziadek też jakoś święty nie był) urodziła się dokładnie niemal sto lat przede mną. Zmarła w 1955 roku. To daje do myślenia. Może zostało mi 45 lat. Może mniej. Oby w zdrowiu. Lubię cmentarze, lubię te historie, które można wyczytać z epitafiów na tablicach nagrobnych. Tylko te cholerne numerki.

Byłem też u mojej babci. Babcia nie czuje się dobrze. I to już nie chodzi o to, że w tym roku w maju stuknie jej 89 wiosna. Babcia nauczyła mnie, że wiek nie ma znaczenia. Ona też nie wierzy, ile ma lat, i że to już tak szybko, i że w ogóle to nie jest fajne. Jeśli ktokolwiek spodziewał się jakiegoś przełomu, to się zdziwi - chyba że przypomni o nim sobie pewien dawny wrocławski lekarz, Alzheimer. Nie spotkał jednak tego lekarza autor podpisu przy skrzynkach na listy. Myślę, że ten autor mało kogo w życiu spotkał, po za owym podmiotem.

W nocy chmury wiszą nisko nad gruntem. Miasto zrobiło sobie z nich projektor ulicznych świateł. Chmury dzisiaj pokrzyżowały plany. Miałem zrobić zdjęcie mojemu przyjacielowi, którego już raz fotografowałem do mojego cyklu. Dzisiaj Tomek miałby podpis: Tomek na ulicy Rzemieślniczej w Oławie. Mało ludzi znam tak długo jak Tomka, razem wychowywaliśmy się na tej ulicy i razem jeździliśmy na ryby przez większość wakacji w moim życiu. Ale Słońce miało inny plan.

2010-01-02T12:43:00.000-08:00

Wieczór w niewykończonym domu. Trzeba było założyć krótki obiektyw, żeby zobaczyć, że mam krzywe spojrzenie.

2010-01-01T12:17:00.000-08:00

Nowy Rok.

2009/2010

2009-12-31T11:19:00.000-08:00

przed i po.

tyle na dziś.

2009

2009-12-30T12:53:00.000-08:00

To dobry moment na jakieś podsumowanie. W tym roku nie wygrałem żadnego konkursu, ale za to wystawiłem się w Białymstoku, potem w Cieszynie, potem w Rybniku. W Rybniku także miałem prezentację w trakcie trwania Festiwalu. Miała być wystawa jeszcze w Warszawie, ale coś ciężko dojść do porozumienia z galerią.

Numer I

Numer II

Ta praca to jedna z moich ulubionych. Jest kompletnie absurdalna, ale poukładana tak, że mogę na nią patrzeć godzinami. Wszystko na niej jest w absolutnej harmonii. Brawo dla samego siebie.

Numer III

A ta fota po prostu irytuje ludzi. A ja ją uwielbiam. Dzięki niej zrozumiałem, że mogę znowu używać mediów cyfrowych w fotografii. Ma wszystko, absolutnie wszystko, co lubię.

pięć kresek nad łóżkiem

2009-12-29T11:52:00.000-08:00

Dzisiaj minęło pięć lat - mniej więcej od wykonania poniższych fotografii. Przypadkiem niedawno w kartonie znalazłem negatyw, który naświetliłem moim nieodłącznym do pewnego czasu FEDem (taki mju dla ubogich). Nie mam skanera, ale mam cyfraka małego z wielkim makro i szybę w pracowni.

To foty z podróży poślubnej. Podróż była dziwna, choć niektórym po jej krótkiej recenzji wydaje się, że była straszna. Ale nie było źle. 25 grudnia 2004 roku przestałem być kawalerem (po sześciu i pół roku bycia w związku nieformalnym). 26 grudnia były poprawiny. 27 późnym popołudniem pojechaliśmy do Przesieki w Karkonosze. Było już ciemno i zimo, po zjedzeniu golonki z Barze pod wesołym misiem, polecieliśmy do pokoju w hotelu. Pani z telewizora powiedziała, że Tsunami zrobiło masakrę na wyspach Indonezji. I nie tylko.

Na drugi dzień byliśmy w Pilchowicach, nad zaporą. Z brzuchami napełnionymi w jakiejś knajpie w Jeleniej Górze było nam przykro, że nad tą piękną zaporą błąkają się sympatyczne bezpańskie psy. Szukaliśmy psom domu, schronienia, opieki.

Nad Wodospadem Podgórnej jest zawsze fajnie. Tym fajniej, im mniej ludzi. Ludzi nie było.

Powyższe trzy zdjęcia to moje ulubione miejsce w okolicy Jeleniej Góry, pokazał mi je kiedyś Piotr Komorowski, a ja pokazuje je innym. To Maciejowiec, ruiny pałacu, piękny zaniedbany park i urokliwa wieś.

Góry nam się jednak sprzykrzyły, bo spadło dużo śniegu, my nie uprawiamy sportów zimowych, więc z Przesieki pojechaliśmy do Zagłębią - do Sosnowca. A stamtąd po namyśle, że Gosia nie była wcześniej, to miejsca, które łatwo da się rozpoznać po poniższej focie. Nomem omen, ledwo co, bo przez jakiś czas by się nie dało.

I tak minęło pięć lat. Wydaje się, że to moment. Trzeba naprawdę dłużej pomyśleć, by zobaczyć, co się zmieniło. Oboje nie jesteśmy już dwudziestokilkolatkami, ale ja już po trzydziestce, Gosia tuż przed. Ja przytyłem średnio o 5 kg, ale mam średnio o 15% mniej włosów. Mam też o 40% więcej siwych. Mamy psa, zmieniliśmy 3 razy mieszkanie, raz auto. Na koniec mamy już (dokładnie dzisiaj) jedenastomiesięcznego synka. Pięć lat wydaje się małym fragmentem czasu w tym wieku. Pewnie jeszcze mniejszym za kolejne 5, 10, 15 lat. Piętnastolatek nie chce pamiętać, jak wyglądał jako dziesięciolatek. Trzydziestolatek nie chce zapomnieć, jak wyglądał jako dwudziestopięciolatek.

popołudniowy poświąteczny powsiowy spacer.

2009-12-28T08:35:00.000-08:00

Myślałem, że do 4 stycznia, czyli moich trzydziestych pierwszych urodzin, nie będę musiał cokolwiek zarobkowego robić. Puenta: nie myśleć.

Rano miałem nadzieję, że śnieg, który mnie przywitał za oknem, utrzyma się i przewiozę Mikołaja sankami. Puenta: nie mieć nadziei.

Kama dzisiaj do mnie napisała, że się cieszy, że dodałem jej bloga do moich linków na tymże blogu. Puenta: linkowanie nie kosztuje, a cieszy.

2009-12-27T13:21:00.000-08:00

Ja generalnie lubię spacerować. Dzisiaj mnie napadło, by odbyć pielgrzymkę. Chyba chciałbym iść sam sobie. Nie chodzi o cel (choć to motywator), tylko samo w sobie pielgrzymowanie.

Dzisiaj policzyłem w stadzie ponad 40 saren. Do tego kilkanaście lisów. Lisy są moimi ulubionymi dzikimi zwierzętami w okolicy.

szukałem świątecznej atmosfery z mieście.

2009-12-26T06:13:00.000-08:00

Wczoraj obchodziłem drewniane gody. Wygoda takiej daty jest oczywista. Są jeszcze plusy mniej oczywiste.

Chciałem napisać więcej, napisałem więcej, ale wywaliłem. Przestaje mi się chcieć dużo pisać.

tia, jasne

2009-12-23T16:19:00.000-08:00

To chyba najgłupsze hasło ze znalezionych w tym roku na bilbordach. 21 lat temu nikt nawet nie pomyślałby o takim napisie. A politycy byli. Były media, ale polityczne. Teraz są wolne. Pozostały tylko nie tyle kłamstwa, co podkoloryzowana prawda lub niepełna prawda. Pięknie o prawdzie napisał Wojciech Bruszewski na czwartej stronie okładki Fotografa. Polecam - jak ktoś nie ma - przeczytać w księgarni.

2009-12-22T01:49:00.000-08:00

Jakiś taki przedświąteczny jestem. Nic do przekazania nie mam. Ani dobrej rady, ani dziwacznej historii. Miałem napisać, co mnie znowu denerwuje, ale pomyślałem właśnie, że mam to gdzieś.

Choina z cienia z długą poprzeczną biała linią.

podobny jak dwa posty temu, ale dzisiaj.

2009-12-20T11:18:00.000-08:00

Dzisiaj wybrałem się na spacer. W mróz, prószący śnieg zamieniający się ze Słońcem. Taki spacer medytacyjny. Jak jest tak zimno, znacznie mniej ludzi można spotkać i znacznie mniej aut jeździ moimi spacerowymi drogami. Skrzypiący pod podeszwami śnieg i rytm kroków potrafią wprowadzić w trans. Aparat zabrałem z przyzwyczajenia. Po drodze myślałem o cyklu, który wykoncypowałem sobie tydzień temu i nie mogłem go sobie przypomnieć. Myślałem też o nowej pracy Andrzeja Kramarza. Nie widziałem jeszcze tego, ale słyszałem już wiele. I nic pozytywnego jak do tej pory. Ale ja się nie nastawiam. Z jednej strony nie dziwi mnie zbyt taka ocena, bo Kramarz nie tworzy obrazów, które zachwycą każdego. Nie wiem, na ile teoria jest istotna, ale larum podnoszą w pierwszej kolejce te postacie, które wyznają zasadę (ja do nich nie należę), że obraz obroni się sam. Ja nie lubię tej zasady, bo w imię czego obraz ma się bronić? Przed kim? Przed czasem? Bzdura. Niedawno młodszy kolega tuż przed zaliczeniem dyplomu w Łodzi wysłał do mnie zdjęcia i zapytał, co myślę. Odpowiedziałem mu wprost (mniej więcej) tak: Zrobiłeś foty, które są ładne, barwne, tworzą atrakcyjny dla pracy zestaw, który może spokojnie iść do aktualnej gazety. Ale te zdjęcia nie są jakimś wybitnym osiągnięciem, nie są szczególne. Są zwykłe i za tydzień, gdy się zdeaktualizją, nikogo nie będą obchodzić i nikt nie będzie do nich wracał. W sensie merytorycznym szkoła nauczyła cię żyć w dzisiejszych czasach. Tak, dostaniesz dyplom i możesz pracować. W tej materii odniosła (szkoła) sukces.

Ja zauważyłem interesującą rzecz. Ludzie lubią oglądać innych ludzi. Ludzie są ciekawi (ciekawscy) z natury. Są ciekawi dla innych i ciekawi innych. Stąd popularność portali takich jak Pudelek, Nasza Klasa czy Facebook. Jeśli pod fotografią jest jeszcze coś do poczytania, to tym lepiej. Obserwuję często ludzi w pociągu, tramwaju. Gdy przeglądają nową gazetę, zaczynają wertować, oglądają foty, potem podpis, potem tytuł artykułu. Tak to widzę.

Kramarz być może chce kogoś wciągnąć w grę. Zwykła rzecz, uliczka, kępa krzaków (a wiadomo, że lubi by analizować jego foty), zwykłe miejsce, pospolite, na pęczki takich wszędzie. Jednak towarzyszy mu (miejscu) historia związana z czyimś życiem. I tak na prawdę, może te miejsca to po prostu kolejne portrety człowieka, ale - jak poprzednio - bez jego wizerunku. Nie zdziwiłbym się.

A może Andrzej wyszedł po prostu na oczyszczający spacer, z przyzwyczajenia wziął wielkoformatową kamerę, bo po prostu ją lubi, zrobił kilka zdjęć, bo lubi. A że jest Andrzejem Kramarzem, to i tak może to pokazać, bo ludzie lubią.

A ja zrobiłem dwie foty jednego miejsca (na górze) w ramach Trudnego Krajobrazu. Bez podszewki.

Poniżej taki kawałek muru. Ludzie mieszkający przy trakcji kolejowej chcieli mieć ciszę (ulica nawet nazywa się Cicha - choć to paranoja). Mają ciszę i wysoki na 5 metrów szary mur. Mur niby z wyboru i dla komfortu, ale mury zawsze coś oddzielają. Też kiedyś o tym coś ztobiłem, ale tam był mur, ogrodzenie, które już nikogo od niczego nie oddziela.

I na tym koniec na dzisiaj. Reszta dnia to zabawa polegająca na zbudowaniu wieży z drewnianych klocków szybciej niż Mikołaj ją zburzy. W końcu mogę się bawić drewnianymi klockami tak długo, jak mi się podoba.

2009-12-18T23:56:00.000-08:00

Zaległa superprodukcja ze środowego wyjazdu na Poznań.

wczoraj byłem w Poznaniu, ale o tym innym razem będzie.

2009-12-17T03:42:00.000-08:00

Zawsze byłem przekonany, że Oława to takie małe brzydkie miasto ukrzyżowane na przecięciu dróg 94 i 396. To mi przeszło. To miasto po prostu takie jest. Nie przechodzi mi to, że dbanie o historię polega na czczeniu nowego pomnika Losów Ojczyzny, a nie dba się o dawne obeliski, o pozostałości po mieszkańcach sprzed 1945 roku i o tym, że przez lata stacjonowały tu Radzieckie wojska. Przecież może to jest okres, który wyciąć z pamięci może chcą pokolenia urodzone przez 1975 rokiem, ale dla ludzi, którzy przyjdą na świat teraz - to może być ważna rzecz. Ale czego można się spodziewać po mieście, które zezwala na oklejanie barwnym brezentem zabytkowych kamienic (zamiast je wyremontować), albo które pozwala w zabytkowym ceglanym budynku zainstalować białą lśniącą stolarkę PCV... Nie wspomnę o świecących ozdobach na Boże Narodzenie, które w 70% są połamane. Jak to miasto.

A te foty znalazłem wczoraj przy porządkach. Chyba z przełomu 2006/2007 roku, ale może być i rok wcześniej. I zawsze takie smutne to miasto.

Właśnie tu [KLIK] przeczytałem co następuje. Rozumiem, że Prażmowski, Rytka, Sobota. Najważniejsze, że Zawadzki i Andrzejewska, bo ich szalenie cenię i osobiście po prostu lubię. Ale pan Zenon? Czy szanowny organ wydający takie nobilitacje był na ostatniej okręgowej wystawie związku? A jak nie tek to choćby na którejkolwiek w ostatniej dekadzie? Nie powiem, szanuję go, ale jako człowieka, nie jako twórcę. Podobnie inni. No cóż. Dlatego dolnośląski okręg wisi we własnym sosie, a młodych straszy się, że jak nie będzie się rozwijać, to trafią do związku artystów od fotografii...

odniesienie do ostatniej wieczerzy | comparison to the last supper

2009-12-13T13:14:00.000-08:00

od lewa: Maurycy Prodeus, Martin Gorczakowski i Piotr Jedwabny. Tak gwoli informacji.

to był dziwny zjazd. pomijam znikające szwedzkie sprzęty fotograficzne. we wrzucie kilka fot zrobił Groszek - dzielny kompan tego wyjazdu; jeden rysunek zrobiła Biedronka. tuż przed samym zjazdem otworzyłem swoją wystawę w Rybniku, bardzo się Marcin Giba postarał i jest tego całościowo dobry efekt. Szymon Serej zrobił dobry film o tym, jak w Rybniku było w marcu.

Siedzę w domu, piję herbatę, boli mnie gardło i nie wiem, czy będzie mi się chciało rano wstać z wyra.

2009-12-09T07:08:00.000-08:00

2009-12-08T03:34:00.000-08:00

Wczoraj się sam narysował na kartce z notatkami i jak się wytarło gumą notatki to tak zostało. A miał być szkic do plakatu. Niebawem jadę do szkoły. Kontakt z blogiem chyba za tydzień. Nie chce mi się targać ze sobą ani aparatu, ani laptopa.

róg obfitości

2009-12-06T13:38:00.001-08:00

jedziemy na Ślężę.

niedźwiedź i panna z rybą, między 1300-500 lat p.n.e.

Tomek z niepokojem patrzy w przyszłość..

znowu mgła na górze.

drzewo i drewno.

w poprzek.

koło drogi.

Ślęża.

remiza.

dziura w całym.

kask i lampa.

pałac i mur.

ostry zakręt.

PJ Harvey była z nami.

jaki kraj, takie Węgry.

A4.

dzisiaj do 15.30 było fajnie. potem już tylko gorzej.

miłość

2009-12-05T08:03:00.000-08:00

po prostu miłość. tak mi się wydaje. tu KLIK.

jaki kryzys, taka cola

2009-12-04T04:51:00.001-08:00

Dzisiaj czekając na przystanku dotarła do mnie siła tanich shtock'ów ze zdjęciami i grafikami. Nowa kampania marki z pierwszego obrazka wygląda jak wyciągnięta z dna taniego zasobu.
I tak święta już bliżej. Tomek właśnie przeczytał, że Polsat puści Kevina samego w domu, a i pewnie nie zabraknie Szklanej pułapki. To już taka tradycja jak choinka i karp - zacytował wpis na forum Tomek.

....

2009-12-03T12:44:00.000-08:00

Myślę dzisiaj nad tym, o czym napiszę pracę dyplomową. Klaruje mi się to między opisem całej grupy, którą znam, a jednym z jej przedstawicieli. I nie wiem w sumie.

Fota ze wczoraj, ale dzisiaj jest tak samo.

...

2009-12-02T11:27:00.000-08:00

Mróz dzisiaj zakończył roboczą część dnia. Jestem wykończony. Plan prawie wykonany. Dawno tak się nie cieszyłem z ciepłej kąpieli. Teraz cieszę się, że zaraz idę spać. Chciałem zrobić zdjęcie mojego widoku zaokiennego, ale nie zafiksowałem statywu i nie chciało mi się robić dubla. Moon Touches Your Shoulder, polecam na dzisiejszy mroźny, grudniowy wieczór.

fotograf - murarz - tynkarz - glazurnik

2009-12-01T12:14:00.001-08:00

Dzisiejszy dzień spędziłem ze śmigłem podpiętym do udaru i czterema wiadrami. Do tego zestaw klejów w workach po ileś tam kilogramów (ciężkich jak dla mnie), wiele metrów styropianu piętnastki. Lina i bloczek. Ociepliliśmy ze Szwagrem jedyną nieocieploną ścianę. Jutro zatapiamy siatkę i jedziemy po wierzchu klejem - tak powiedział.

Od wiercenia śmigłem w wiadrze nie dostałem nowych myśli. Dzisiaj był dzień bez myślenia. Piszę ten post pijąc produkt browaru z Opolszczyzny z literą N w logo. Pierwszy raz to spożywam, a od ponad dwóch lat robię dla nich różne rzeczy. Ale jest niezłe. Ma smak, a to już nie jest takie oczywiste. I tanie nawet. Jak na fotografa, bo dla etatowego murarza tynkarza to takie po prostu piwo do drugiego śniadania.

jaki poniedziałek, taki cały tydzień

2009-11-30T13:38:00.000-08:00

No i co napisać. Po co. Co to da. Z jednej strony można się z menela śmiać. Można się nad nich pochylić. Można wykrzesać resztki empatii. Współczuć. W końcu podobnie jak my urodził się, był ślicznym (mniej lub bardziej) małym człowiekiem, który patrzył się oczy rodziców stawiając pierwsze kroki, którego przytulała matka kołysząc na rękach. Być może gdy za Gierka budowali trasę WZ, to biegał z kolegami i tłukł kamieniami szyby w burzonych budynkach, może kiedyś się zakochał, może marzył o miłości. Może nawet ją znalazł. Może. Na pewno skończy tak jak każdy inny człowiek. Wobec jednego wszyscy są całe szczęście równi. I on, i pani w pocztowym okienku, co mnie dzisiaj obsługiwała, i pan w czarnym Lamborghini Gallardo na berlińskich tablicach, które dzisiaj na Legnickiej pogoniło na oko tak koło 200 km/h.

Ale dzisiaj z jakiegoś powodu, w poniedziałkowy poranek ostatniego dnia listopada 2009 roku, leży zasikany w wiacie przystanku na Stawowej.

przedszkole

2009-11-28T11:58:00.000-08:00

Dzisiaj dowiedziałem się, jak światowa nauka trwoni pieniądze na wielkie instalacje badawcze, zamiast poszukać rozwiązań tanich i dostępnych dla każdego. 99% z moich przyjaciół, czy w ogóle ludzi, których znam, nie będzie wiedziało, co zrobić z danymi uzyskanymi z Wielkiego Zderzacza Czegoś Tam. Chodzi o to, by zbadać jak wyglądała materia w czasie jednej pierdyliardowej sekundy po Wielkim Wybuchu. Po co, skoro można iść do przedszkola i zobaczyć, co robią sześciolatki. W pewnym momencie poczułem się jak w centrum trwającego wybuchu. Jedyną siłą, która uspokoiła - powstrzymała powstająca falę uderzeniową, była przedszkolanka. I tu mój wielki dla niej szacunek. To, co można oglądać na Discovery Channel to na prawdę pikuś, przy trudzie tej pracy.

Nie piszę tego w charakterze negatywnym, ja byłem zachwycony. Mam trzydzieści lat (jeszcze), a przez chwilę zdałem sobie sprawę, że chwilę temu też miałem sześć. Cały czas pamiętam, jak wtedy myślałem, o czym, co czułem i o czym marzyłem. I to nie jest kwestią, że mam tak świetną pamięć, tylko po prostu czas tak szybko ucieka.

Wczoraj około dwóch godzin gadałem z serdecznym kolegą, z którym nie widziałem się od czterech lat. I on mnie spytał, po co mi te blogi, ten blog, że to za dużo siły musi kosztować i to tylko mydlenie swoich własnych oczu. Nie zdziwiło mnie to, bo o tym samym pomysłełem już wcześniej. Ten kolega objawił się na poprzednim wpisie jako postać ludzka w centrum kadru. Opowiedziałem mu: Bartek, wiesz, ja tak na prawdę bloga skończyłem w marcu tego roku. To, że Obrazowy Terroryzm trwał do sierpnia, to już była tylko jego agonia. Ten nowy miał być inną jakością, ale okazał się nie sprawdzić. Blog dla mnie zakończył się prezentacją w Rybniku.

No i cóż. Najlepiej by było go zamknąć i zapomnieć. Ale mam potrzebę dzielenia się tym co widzę raz na jakiś czas. Czasem powstaje coś, jakiś zlepek myśli i bodźców z otoczenia - wtedy na coś blog jest potrzebny. Blog okazał się po prostu jakimś bliżej - na tę chwilę - nie określonym cyklem, fragmentem.

..

2009-11-27T04:29:00.000-08:00

Inne stare, miejsce to co wcześniej, rozmydlone już. Czas rozmydla, nie goi. Dygresja. Na focie od lewej Tomek Piechel, Soban i Patrycja Dołowy. Soban równo rok przed tą fotą wpadł w dziurę w ziemi po wiatrołomie. Wisiał na statywie tylko. To była naprawdę dobra ekipa.

.

2009-11-26T07:04:00.000-08:00

Wczoraj jakaś opanowała mnie beznadzieja w temacie bloga. Przestało mi się chcieć to robić. Wszystko przez Syposza. Przestaje mi się chcieć udostępniać swoje zdjęcia. Ale z uporem maniaka wrzucam rzeczy silnie związane z jakimiś ważnymi momentami, ale niekoniecznie związane z pracą nad konkretnym cyklem. Dlatego uniemożliwiłem oglądanie postępów związanych z Autobiografią, bo nagle, gdy mocno skonkretyzowałem - doprecyzowałem rozwój cyklu, stał się on tak osobisty, że pokazywanie go "on-line" infantylizuje jego treść.

Przed chwilą oglądałem nowy - 6. numer Fotoindexu. Podobał mi się cykl Jerzego Wierzbickiego. Reszta mniej. Szata graficzna - najmniej. Nasza (5klatek w sensie) nie jest rewelacyjna, ale nie jest irytująca. Zauważyłem, że inaczej też zaczynam oglądać fotografie. Inna droga, inne reakcje. Mnie zarzucania pamięci obrazkowym szlamem.

Zdjęcie powyżej znalazłem wczoraj - w sensie negatyw. Zrobiłem ponad pięć lat temu w Przesiece, koło wodospadu. To ważne dla mnie fotografia, bo dobitnie wiąże się z moim stanem wtedy, dwudziestopięciolatka, który musiał wziąć na siebie samego ciężar czyjegoś odchodzenia. Zbiegiem okoliczności okazało się dzisiaj, że ktoś inny - bardzo mi bliski - będzie mieć podobną sytuację.

To właśnie powoduje, że przestaje mi się chcieć pisać i robić pierdoły dla zabicia czasu, a rzeczy ważne stały się ważniejsze do tego stopnia, że nie chce ich denominować na blogu. Ale...

2009-11-24T05:43:00.000-08:00

Zauważyłem w przeważającym procencie dużej próby, że jak się coś dla kogoś robi za dobre słowo, to to coś dla tego kogoś traci wartość tuż po otrzymaniu tego czegoś. A jak wykonuje się komuś jakieś dzieło, za które musi zapłacić, to marudzenia jest więcej, a potem i tak mówi, że to on zrobił, albo że zapłacił, ale i tak było źle. Dlatego najlepiej jest robić nic.

Inną rzeczą jest, że jak się robi coś dla kogoś, to jest dobrze. Biorca się cieszy, że wykonawca coś mu wykona, a wykonawca, że może pomóc komuś i komuś jego wykonanie dzieła przyda się do czegoś. Ale gdy wykonawca poprosi odbiorcę o zamianę ról, to dług wdzięczności zamienia się w poczucie powstania obowiązku, co jest normalne dla wcześniejszego wykonawcy, ale trudne do przyjęcia przez obecnego wykonawcę.

To zarodek rozwijającego się - w ocenie otoczenia - egoizmu, a "dbania o swój własny interes" w ocenie pierwotnego wykonawcy. Inaczej - przestaje się być społecznikiem - altruistą lub - kolokwializm - frajerem.

Chyba zaczynam się wycofywać z prowadzenia życia w sieci. Blog ze swoją formułą, jaką miał Obrazowy Terroryzm, mimo jakiejś popularności, nie dał się kontynuować. doszedłem dzięki niemu do momentu, w którym zrozumiałem, że jego idee się wypełniły. Jest jak jest. Nie mam już na kim wieszać psów. Nie chce mi się. Wiem, co dla mnie jest ważne i czego potrzebuję, i tak już nie potrzebuję bloga w takiej materii. Na tym blogu także będzie teraz nieco inaczej. Miało był bardziej fotograficznie, ale im dłużej myślę o słowach mojego przyjaciela, tym bardziej rozumiem, że pokazywanie fotografii w sieci to jak poznawanie malarstwa w albumach. Albo poznawanie kuchni włoskiej na bazie książki kucharskiej.

Tu znajdzie się po prostu narracja do życia. A że życie samo w sobie nie stało się spokojniejsze, tylko bohater stał mniej przejmujący się, to i nie ma o czym za bardzo bziuczyć.

Mam taki na prawdę fajny komfort - wiem, co jest dla mnie ważne. Może tylko na tę chwilę, nie upieram się, że na zawsze.

Dzisiaj okazała się śmieszna rzecz, bo piszę te słowa w kilka godzin po napisania pierwszego akapitu tego posta. Jest taki fest duży człowiek od motywacji, mielenia ludziom w głwoach itp. Facet uczy ludzi szanowania swojej wartości, uczy pokonywania przeszkód, chwali się, że o 17.00 wyłącza komunikację ze światem i oddaje się rodzinie (gówno prawda oczywiście). Facet taki, niby ma nóż na gardle i ma problem z 44 złotymi, które chce negocjować. No i wiecie co? Mam to w dupie. Tu nie chodzi o to, że ja bym mu nie uciął. Ale jak facet pisze o sobie, jak przez gówno się w życiu przedzierał, do czego doszedł, jak to osiągnął, jakie ma zasady itp... to ja sobie pomyślałem, że nie jestem serwisem aukcyjnym. Podaję cenę za konkretną rzecz. Zajmie mi ona niewiele czasu, ale mojego czasu i tylko ja znam jego wartość. Tu z jednej strony pracuję dla wielkich marek, robiłem lwią pracę w pojedynkę lub z garstką ludzi tworząc takie rzeczy, jakie robią rozbudowane agencje z wielką pompą i nagłówkami w prasie, a typ z jeziora jakiegoś mówi, że dwieście-coś złotych to za dużo? Panie od motywacji - pierdolnij się w głowę.

2009-11-23T13:15:00.000-08:00

Zdjęcia z pleneru w Przesiece od kuchni. To te już kompletnie nie o sztuce. Paweł gdy rozpoczął swoją prezentację przed słuchaczami przytoczył ciekawą teorię na temat zdjęć i obrazków w komputerze. Zdjęć autorskich Pawła Syposza nie znajdziecie w sieci. Możecie dłubać (nawet jak go nie znacie, to nie przestępstwo) tydzień, nie znajdziecie nic. Paweł tak pilnie strzeże swoich autorskich prac, że mimo naszej kilkuletniej dobrej znajomości ja nie widziałem większości z nich (nie ma ich znowu tak dużo).

Nie żebym był takim tam kopistą, ale Pawłowa wizja różnicy między fotografiami a obrazkami tak mi się spodobała, że sam zrozumiałem, iż nie ma terminu fotografia w odniesieniu do sieci. Nie chodzi li tylko o procesy fizyko-chemiczne.

niedziela nie dziela

2009-11-22T13:46:00.001-08:00

dwa na prawdę trudne landszafty z dzisiejszego spaceru. od dawna marzyła mi się całodniowa piesza wycieczka szlakiem jakiejś nieczynnej lub zlikwidowanej linii kolejowej. sto metrów od mojego domu był nad rzeką kolejowy most. dalej jest nasyp. przed południem wyszliśmy z Sunią, ale daleko nie doszliśmy, bo po niecałym kilometrze skończył się ów nasyp. ktoś go zaorał i rozmył się w polu. zanim wyszedłem z domu zauważyłem, że na moim nieskażonym budynkami widoku pojawił się człowiek z tyczką, taki charakterystyczny pomocnik geodety. taki pomocnik oznacza, że ktoś dzieli ziemię na działki. całe szczęście nowe domy nie wejdą w moje pole widzenia. tak powiedział niedzielny ekspert.

inną trudną rzeczą na dzisiaj było zrobić powtórkę zdjęcia mojego taty do Autobiografii, ale tato nie miał ochoty dzisiaj pozować. drugą rzeczą było zrobić zdjęcie o mojej mamie, która nie żyje od pięciu lat. problem okazał się dość trudny, z jednej strony silnie osobisty, silnie emocjonalny, z drugiej cała reszta rzeczy, których nie lubię. jak pokazać osobę, której po prostu nie już fizycznie nie ma? bardzo proste. trzeba zrobić zdjęcie, gdzie nie ma bohatera tego zdjęcia. myślę, że będzie dobrze. w tym tygodniu wywołam filmy.

z powodów cenowych i łatwości skanowania wróciłem do negatywów. przez chwilę myślałem, żeby wywoływać slajdy samemu, jak to robią moi przyjaciele, ale wolę nie. niech to robi ktoś, kto się na tym zna lepiej ode mnie. albo przynajmniej niech ja w to wierzę. czarno - białego filmu nikt mi nie wywoła lepiej niż ja sam, ale barwne są nie dla mnie w obróbce.